HAMDİ YILMAZ & Bir teşekkürle başlayan 19 yıllık öykü

Dil Seçin
Haberi Rumence okuyun
*Romanya'daki Başarılı Türk Firmaları Ödül Törenleri'nin arkasında yalnızca bilançolar, cirolar ve kâr rakamları yok. Bir sanayicinin unutamadığım serzenişi, iki büyük ekonomik kriz ve Romanya'nın dört bir yanında tanıdığım binlerce insanın emeği var
1990'lı yılların sonlarında Ankara'da, Batıkent metro istasyonunun çıkışında makine imalatı yapan Osman Efendi ile bir röportaj yapmıştım.
Osman Efendi, 25 yıldır 27 kişiye iş veriyordu. Çalışanlarının ücretlerini, sigortalarını, vergilerini düzenli ödüyor, devlete karşı yükümlülüklerini yerine getiriyor, borç harç etmeden üretimini sürdürüyordu.
Başarılı bir iş hayatı vardı. Ancak içinde bir kırgınlık taşıyordu.
O yıllarda sanatçılara verilen devlet sanatçısı unvanlarından söz ederken, biraz da sitemle şöyle demişti:
"Adam iki şarkı söylüyor, devlet sanatçısı oluyor. Ben 25 yıldır 27 kişiye ekmek veriyorum. Bir Allah'ın kulu gelip de 'Al Osman Efendi, aferin sana' diyerek bir kâğıt parçası bile vermedi."
O sözleri hiç unutmadım.
Çünkü Osman Efendi yalnızca kendisi için bir takdir beklemiyordu. Üreten, istihdam sağlayan, vergisini ödeyen insanların da hatırlanmasını istiyordu.
Aynı yıllarda Türkiye, Rusya krizinin etkileriyle ekonomik sıkıntılar yaşıyordu. Yaklaşık iki yıl Türkiye'de kaldığım o dönemde Ankara'daki OSTİM ve İvedik sanayi bölgelerini yakından tanıma, Sincan Organize Sanayi Bölgesi'ndeki işletmelerin durumunu görme fırsatım olmuştu.
Krizin sanayiciyi nasıl zorladığını, üretimin ne kadar büyük fedakârlıklarla sürdürüldüğünü orada gördüm.
ROMANYA'DA İKİNCİ KRİZ VE BİR KARAR
Aradan yıllar geçti.
Bu defa 2008–2009 ekonomik krizi Romanya'yı vurdu.
Hangi Türk iş insanının kapısını çalsam aynı yakınmaları duyuyordum. İşler kötüydü. Piyasalar daralmıştı. Kâr eden neredeyse yoktu. İnsanlar işletmelerini ayakta tutabilmek için olağanüstü mücadele veriyordu.
O günlerde kendi kendime bir karar verdim:
Bu kadar olumsuzluğun içerisinde yine de kâr edebilen, üretebilen, ayakta kalabilen firmalarımızı bulacaktım. Onları kamuoyunun önüne çıkaracak, ödüllendirecektim.
Diğer iş insanlarımıza da örnek olsunlar istiyordum.
İşte bugün 19'uncusunu düzenlemeye hazırlandığımız Başarılı Türk Firmaları Ödül Törenleri'nin temelinde bu iki olay vardır.
Biri Ankara'da Osman Efendi'nin unutamadığım serzenişi, diğeri Romanya'daki ekonomik krizin ortasında verilen bir karar.
2011 YILINDA YENİ BİR DÖNEM BAŞLADI
Gazete Balkan’ın kuruluş yıl dönümlerinde, daha önce üç kez amatörce ödül törenleri düzenlemiş, çevremizde başarılı gördüğümüz firmaları ödüllendirmiştik. Bu seçimler bilançolara dayalı bir sıralamayla yapılmamıştı. Ancak o üç töreni yok saymadık; 2011 yılındaki yeni uygulamamızı dördüncü ödül törenimiz olarak sürdürdük.
2011 yılında, 2010 yılı bilançolarını esas alarak ilk ödül törenimizi gerçekleştirdik.
En fazla kâr elde eden 25 firmamızı ödüllendirdik. Ayrıca her ilde öne çıkan bir firmaya ödül verdik.
Ancak çalışmalar sırasında önemli bir gerçeği fark ettik.
Bir firmamız 50 milyon lei ciro yapmış, 510 bin lei kâr elde etmişti. Başka bir firmamız ise 5 milyon lei ciroyla 550 bin lei kâra ulaşmıştı.
Aradaki yalnızca 40 bin lei kâr farkı nedeniyle, on kat fazla ciro yapan, çok daha büyük bir ekonomik faaliyet gerçekleştiren firmamızı görmezden geliyorduk.
Bunun doğru olmadığını gördük.
2012 yılında, 2011 bilançolarını değerlendirirken sistemimizi değiştirdik.
Artık en fazla ciro yapan 100 firmamız ile en fazla kâr elde eden 100 firmamızı ayrı ayrı değerlendiriyorduk. Bunların dışında kaldıkları halde bulundukları illerde ilk üçe giren firmalarımızı da ödül kapsamına alıyorduk.
Önceliğimiz ciro sıralamasıydı. Çünkü ciro yalnızca bir rakam değildi; üretimin, ticaretin ve ekonomik faaliyetin büyüklüğünü de gösteriyordu.
Bu anlayışla başlayan geleneği, 27 Kasım Cuma akşamı 19'uncu kez sürdüreceğiz.
ROMANYA'YI ŞEHİR ŞEHİR DOLAŞIRKEN
Bu 19 yıllık yolculuk yalnızca bilançoları incelemekle geçmedi.
Romanya'yı şehir şehir, karış karış dolaştım.
Bükreş'ten yüzlerce kilometre uzaklıktaki kentlerde, kimi zaman küçük bir atölyede, kimi zaman büyük bir fabrikanın kapısında Türk iş insanlarıyla buluştum.
"Hamdi Bey, 27 yıldır burada yaşıyorum. Bir Allah'ın kulu kapımızı çalmadı" diyenleri gördüm.
Gazete Balkan'ı önlerine koyduğumuzda, "Bükreş'te neler oluyormuş da bizim haberimiz yokmuş" diye şaşıran insanlarımızla karşılaştım.
O ziyaretlerde yalnızca iş konuşmadık.
İnsanlarımızın yalnızlığını, özlemlerini, umutlarını, başarılarını ve sıkıntılarını da dinledik.
Zamanla onların sorunları bizim sorunlarımız oldu.
Sınır kapılarında, gümrüklerde, ithalat işlemlerinde karşılaştıkları güçlükleri dile getirdik. Gümrük Birliği'ne rağmen yaşanan uygulama sorunlarını yazdık.
Başımıza ne gelir diye düşünmeden, doğru bildiklerimizi savunmaya çalıştık.
TÜRK FİRMALARINA YÖNELİK SALDIRILAR KARŞISINDA
Romanya'da Türk firmalarının özellikle büyük ulaşım ve altyapı ihalelerinde hedef alındığı dönemler de yaşadık.
Otobüs alımlarında, metro projelerinde, büyük kamu ihalelerinde Türk firmalarına yönelik olumsuz yayınların yoğunlaştığını gördük.
Türkiye'den 400 otobüs alındığı dönemi hatırlıyorum.
Neredeyse her otobüsün peşine bir muhabir takılmış gibiydi. Bir otobüs arıza yaptığında, küçük bir aksaklık yaşandığında, olayın Türk malı olmasına özel vurgu yapılıyordu.
Elbette eleştirilecek bir durum varsa eleştirilmeliydi. Ama eleştiri ile sistematik biçimde olumsuz algı oluşturmak aynı şey değildi.
Biz Gazete Balkan olarak Türk firmalarının başarılarını, Romanya ekonomisine katkılarını ve karşılaştıkları haksızlıkları anlatmaya çalıştık.
Çünkü biliyorduk ki Romanya büyük bir pazardı. Türk firmalarının rakipleri vardı. Ekonomik rekabet zaman zaman medya üzerinden de yürütülüyordu.
Bizim görevimiz kimsenin kusurunu örtmek değildi. Haksızlık karşısında susmamak ve gerçeği kamuoyuna anlatmaktı.
BİR BÜYÜKELÇİNİN UNUTAMADIĞIM SÖZLERİ
Ödül törenlerimizden birinde, dönemin Türkiye Cumhuriyeti Bükreş Büyükelçisi firmalarımıza ödüllerini verirken çok anlamlı bir ifade kullanmıştı:
"Aslında bu ödül, Romanya'daki bütün Türk iş adamlarına verilmiş bir ödüldür."
Bu sözleri de hiç unutmadım.
Gerçekten de rejim değişikliğinin ardından ağır bürokratik şartların, karmaşık mevzuatın ve ekonomik belirsizliklerin içerisinde iş kurmak, üretmek, ticaret yapmak ve ayakta kalmak başlı başına bir başarıydı.
Bugün de aynı düşüncedeyim.
Romanya'da üreten, pazarlayan, istihdam sağlayan, vergisini ödeyen, ticaret yapan her Türk iş insanı takdiri hak ediyor.
Ama bizim yaptığımız bir ödül töreni.
Binlerce firmamız arasından ekonomik göstergeleriyle öne çıkanları belirliyor, onların başarısını kamuoyuna taşıyoruz.
Bu, diğerlerinin başarısını küçümsemek anlamına gelmiyor.
Tam tersine, ödül alan firmalarımız aracılığıyla bütün Türk iş dünyasının emeğini görünür kılmaya çalışıyoruz.
BİR GECELİĞİNE İŞTEN UZAKLAŞMAK
Ödül törenlerimizin yıllar içerisinde başka bir anlam daha kazandığını gördüm.
Bükreş dışından gelen bazı iş insanlarımızın sözlerini hatırlıyorum:
"Hamdi Bey, bir yıldır işe gömülmüşüz. Gece gündüz çalışıyoruz. İyi ki bu töreni düzenliyorsunuz da vesile oldu, Bükreş'e geldik. Bir gece olsun işten uzaklaştık."
İşte bu nedenle bizim ödül törenlerimiz yalnızca plaketlerin verildiği toplantılar değildir.
Aynı zamanda insanların buluştuğu, dostlukların pekiştiği, yeni tanışıklıkların kurulduğu, iş dünyasının bir akşamlığına da olsa günlük koşuşturmacasından uzaklaştığı gecelerdir.
Bir yılın yorgunluğunu birlikte atmanın da değeri vardır.
19. BULUŞMAYA HAZIRIZ
Şimdi önümüzde yeni bir buluşma var.
27 Kasım Cuma akşamı Bükreş'teki Sheraton Otel'de 19. Başarılı Türk Firmaları Ödül Töreni'ni gerçekleştireceğiz.
Önce başarılı firmalarımıza ödüllerini takdim edeceğiz. Ardından yemek ve müzik eşliğinde dostlarımızla bir arada olacağız.
Ben daha şimdiden Romanya'da bilanço veren bütün Türk firmalarını, onların yöneticilerini, çalışanlarını ve bu başarıda emeği bulunan herkesi kutluyorum.
Ödül alanı da alamayanı da...
Büyük fabrikasında yüzlerce kişiye iş vereni de küçük işletmesinde birkaç çalışanıyla mücadele edeni de...
Çünkü biliyorum ki her bilançonun arkasında bir emek, her işletmenin arkasında bir hayat hikâyesi var.
Ve benim gözümde, bütün zorluklara rağmen Romanya'da üretmeye, ticaret yapmaya, istihdam sağlamaya devam eden her Türk iş insanı bir teşekkürü hak ediyor.
Tıpkı yıllar önce Ankara'da tanıdığım Osman Efendi gibi.
Cuma akşamı buluşmak ümidiyle...
AI Sesli Okuma
Google WaveNet yapay zeka sesi ile doğal okuma