İlmia Süleyman Kılıç & 52 Yaşındayım Ee? Ne Olmuş Yani?

Motto: "Çocuklar büyüdü, misafirler haber versin, ben nihayet kendimle tanışıyorum."

52 yaşındayım.

Ve sonunda hayatın en büyük sırrını çözdüm:

Evdeki eş ve çocuğum açlıktan ölmeden kendi kendine yemek bulabiliyor.

Bu bilgiye ulaşmak 52 yılımı aldı.

Bir zamanlar ben olmadan dünyanın dönmeyeceğine inanıyordum.

Çocuğum ne yiyecek?

Kim çamaşırları katlayacak?

Kim kaybolan şarj aletini bulacak?

Kim herkesin hayatını organize edecek?

Sonra bir gün fark ettim...

Ben üç saat evde olmayınca kimse dramatik şekilde koltuklara yığılmıyor.

Herkes hayatta kalıyor.

Hatta bazen bulaşıkları bile makineye koyuyorlar.

Mucize.

52 yaşın en güzel tarafı bu galiba.

Artık herkesin kişisel asistanı, psikoloğu, aşçısı, şoförü ve kayıp eşya dedektifi olmaktan emekli oluyorsun.

Çocuğum büyüdü.

Artık ona verdiğim en önemli öğüt:

"Google'a yazmayı denedin mi?"

Çünkü kabul edelim...

Biz onun yaşındayken ansiklopedilerle büyüdük.

Onun elinde ise dünyanın bilgisi var.

Buna rağmen:

— Anne, makarna nasıl yapılır? diye sorabiliyor.

Bazen insan evrene dönüp:

"Gerçekten mi?" diye soruyor.

Bir de misafir meselesi var.

Eskiden biri geleceği zaman evi derin temizliğe alırdım.

Şimdi?

Beni seviyorsanız bu haliyle sevin.

Çünkü 52 yaş, koltuk yastıklarını asker gibi hizalamak yerine, o koltukta keyifle oturmayı seçtiğin yaştır.

Ve biliyor musunuz?

Bu muhteşem bir şey.

Çünkü yıllarca herkes için bir şey olduktan sonra...

İnsan biraz da kendisi olmayı hak ediyor.

52 yaşındayım.

Hala seviyorum.

Hala merak ediyorum.

Hala kahkahalarla gülüyorum.

Sadece artık şunu biliyorum:

Çocuğum kendi çamaşırlarını katlayabilir.

Misafirler haber vererek gelebilir.

Ve dünyanın bütün sorumluluğu benim omuzlarımda değil.

Bu yaş bana bilgelik getirmedi belki.

Ama çok değerli bir cümle öğretti:

"Canım bugün bunu yapmak istemiyor."

Ve ne biliyor musunuz?

Dünya dönmeye devam ediyor.

Hem de gayet güzel dönüyor.