İlmia Süleyman Kılıç & En Güvenli Yerdi, Öyle Sanıyorduk

Yusuf Tarık Gül.
Mustafa Aslan.
Şuranur Sevgi Kazıcı.
Zeynep Kılınç.
Furkan Sancak Balal.
Bayram Nabi Şişik.
Belinay Nur Poyraz.
Adnan Göktürk Yeşil.
Kerem Erdem Güngör… ve öğretmenleri Ayla Kara…

Bu isimleri sadece bir liste gibi okumayın.
Her biri bir evin neşesi, bir annenin kalbi, bir babanın umuduydu.
Şimdi ise bir ülkenin vicdanına kazınmış, suskun ama hiç dinmeyen bir çığlık.

İlk defa bu kadar ağır yazıyorum.
Çünkü bir anne olarak içimde kurduğum hiçbir cümle bu acıyı taşımaya yetmiyor.
İnsan bazen gerçeği kabul etmek istemiyor. Günlerdir içimde bir ses “Olmamış olmalı” diyor. “Bu bir yanlışlık olmalı.”
Ama değil.
Gerçek, en sert haliyle karşımızda duruyor.

En savunmasız olanlar seçildi.
En küçükler.
En korunması gerekenler.

Bu bir tesadüf değil.

Bir çocuğu hayata hazırladığımız yer okuldu.
Kapısından içeri girerken içimizin en rahat ettiği yer…
“Git, öğren, büyü, hayaller kur” dediğimiz yer…

Şimdi soruyorum:
Bir anne çocuğunu nereye emanet edecek?

Üstelik artık mesele sadece dışarıdan gelen bir tehdit de değil.
Okulların kendi içinde de büyüyen, çoğu zaman görülmeyen bir başka karanlık var: zorbalık.

Birçok çocuk için okul artık sadece bir eğitim yuvası değil;
korkunun, dışlanmanın ve sessizliğin mekanı.

Koridorlarda…
Sınıf köşelerinde…
Gözlerden kaçan anlarda…

Küçük gibi görünen ama bir çocuğun ruhunda derin yaralar açan davranışlar:
alay edilmek, itilmek, yok sayılmak…

Ve şimdi buna bir başka acı gerçek daha ekleniyor:
Saygının giderek kaybolması.

Sadece çocuklar arasında değil…
Artık öğretmenlere karşı da.

Oysa öğretmen dediğimiz kişi, sadece ders anlatan biri değildir.
O, bir ülkenin yarınını inşa eden insandır.
Bir çocuğun karakterine dokunan, yolunu aydınlatan, geleceğini şekillendiren kişidir.

Ama bugün öğretmenler de endişeli.
Sadece öğrencileri için değil… kendileri için de.

Sınıfta sözünün dinlenmediği, saygının azaldığı, hatta zaman zaman sözlü ya da davranışsal zorbalığa maruz kaldığı bir ortamda bir öğretmen nasıl huzurla eğitim verebilir?

Bir öğretmen kendini güvende hissetmiyorsa…
Bir öğrenci kendini güvende hissetmiyorsa…

Biz nasıl “okul güvenli” diyebiliriz?

Okul dediğimiz yer sadece dört duvar değildir.
Okul, bir çocuğun “ben buradayım ve güvendeyim” diyebildiği yerdir.
Okul, bir öğretmenin “ben burada değerliyim” diyebildiği yerdir.

Ama bugün…
Bu cümleler giderek daha az ağızdan çıkıyor.

Biz çocuklarımıza korkuyu öğretmek istemedik.
Başını eğmesini, susmasını, kendini saklamasını değil…
Özgür olmasını, kendini ifade etmesini istedik.

Ama artık bir annenin iç sesi değişiyor.
“Dikkatli ol” demek yetmiyor.
“Kendini koru” demek zorunda kalıyor.

Bu sadece bir güvenlik meselesi değil.
Bu, bir toplumun en temel sözleşmesinin çatırdamasıdır.

Çünkü biz çocuklarımızı koruyamadığımızda,
aslında geleceğimizi de koruyamıyoruz.

Ve öğretmenler…
Onlar bu geleceği omuzlarında taşıyan insanlar.

Onların değersizleştiği, susturulduğu, yalnız bırakıldığı bir yerde
sağlıklı bir gelecekten söz etmek mümkün mü?

Bu acı sadece o ailelerin değil.
Bu acı hepimizin.

Çünkü her sabah çocuğunu okula gönderen her anne, her baba
aynı duayı eder:
“Tanrım, koru.”

Şimdi o dua daha yüksek…
Daha titrek…
Daha çaresiz…

Ama artık biliyoruz:
Sadece dua etmek yetmez.

Sormak zorundayız.
Yüzleşmek zorundayız.

Nasıl oldu?
Neden oldu?
Okullar gerçekten güvenli mi?
Zorbalığa karşı ne yapılıyor?
Öğretmenler ne kadar korunuyor?
Saygıyı yeniden nasıl inşa edeceğiz?

Çünkü unutursak…
Bu acı tekrar eder.

Sessiz kalırsak…
Bu karanlık büyür.

Ben bir anneyim.
Çocuğumu okula gönderirken içim rahat olsun istiyorum.

Bu bir ayrıcalık değil.
Bu en temel hakkımız.

Ve bugün…
O hakkın elimizden kayıp gittiğini hissediyoruz.

İşte bu yüzden içimdeki sesi susturamıyorum.

Sadece anlatmak için değil…
Hatırlamak, hatırlatmak ve değiştirmek için yazıyorum.