Mehmet Fuat Ergün & 15.EKİM. 76 BİTİYOR, YAŞAMIN BİR PARÇASI ÖLÜM

Ölümden sonra ne olacağımızı bilmiyoruz. Peki dünyaya gelmeden önceki yaşamımızı biliyormuyduk ?

    Doğada her canlı doğar gelişir ve ölür. İnsanda bu döngünün içindedir. Ölümlü olduğumuzu bilmek yaşamın değerini azaltmak yerine ona değer kazandırmalıdır.

    Önemli olan ölümün sırrını çözmek değil; bu bilinmezlik karşısında nasıl bir hayat sürdürdüğümüzdür.

    İnanç sistemi ölümden sonra bir hayatın varlığını kabul eder. İnanç insanlara umut sorumluluk ve teselli sağlayabilir.

    İnsanın öldükden sonra gerçekten yok olduğuna inananlardan değilim. Bedenin yaşamı sona erer; fakat insanın yetiştirdiği çocuklarına aktardığı bilgier, yaptığı iyilikler ve başkalarının hayatlarına bıraktığı izler etkisini sürer.

    Ölümü düşünmek yaşamdan vazgeçmek olmamalıdır.

    Tam tersine zamanın sınırlı olduğunu anlamakla; daha çok okumaya, sevdiklerimize zaman ayırmaya, sağlığımızı korumaya, paylaşmaya, bir ihtiyaç sahibinin elinden tutmaya ve gereksiz kırgınlardan uzak durmaya sebep olmalıdır.

    İNSAN SONSUZA KADAR YAŞAYACAKMIŞ GİBİ BİRİKTİRİYOR; YARIN ÖLMEYECEKMİŞ GİBİ KORKUYOR.

    Ölümden sonrasını merak ederken elimizde bulunan bu güzelim hayatı ihmal ediyoruz.

    Öldükden sonra ne olacağımızdan önce yaşarken kim olacağımıza karar vermeliyiz.

    ÖLÜMSÜZLÜĞÜ BEDENİMİZDE DEĞİL BIRAKTIRDIĞIMIZ İZLERDE ARAMALIYIZ.

    Ölüm hayatın bir gerçeğidir.

    Yaşım ilerledikçe, çevremdeki  arkadaşlarım, dostlarım ve yakın akrabalarımın yok olduklarını gördükçe; ölümü sevinçle karşılayan biri olarak ölüm konusunu esas alan bir yazı hazırlamaya karar verdim.

    Bu yazımın, günümüzün hızla akıp giden ve ölümden sürekli kaçan dünyası için kıymetli bir reçete ve teselli kaynağı olacağına inanıyorum.

    ​Yaşımın 76’ya ulaşmasıyla birlikte telefon rehberimden silinen isimler, eksilen dostlarımın kaybı ve  yaprak dökümü bende hüzün yaratırken, ölümü düşündüğümde bu duygu bir nebze azalıyor.

    ​Gençlikte ve orta yaşta ölümün bir korku ya da uzak ihtimal olarak görülmesi; ancak yaş ilerledikçe ölümün yüzündeki maskenin düşüp dostane bir çehreye bürünmesi düşündürmüştür beni.

    ​Ölümün hayatı anlamsızlaştırmadığı, aksine her anı değerli kılan bir oluşum olduğunu düşünüyorum.

    ​Karşılaşma anına dair korkunun yerini alan o tatlı heyecan ve sevinç, gidenlerin yanına gitme, dinlenme ve sonsuzluğa adım atma düşüncesi hakim oluyor bende.

    ​Yaşama ve ölüme aynı saygıyla bakabilmeliyiz. Hayatı sevdik, ölümü de hayatın bir hediyesi olarak sevmeliyiz 

    Toplum genelde ölümü bir kayıp, karanlık veya korku olarak ele alır.

    Benim onu hayatımın sonunda sevinçle beklenen bir kavuşma; yaprak dökümünün ardından gelen doğal bir dinlenme ve hayatın tamamlayıcı gerçeği olarak görmeme sebep olmuştur.

    ​Dostlarımın, akranlarımın birer birer ayrılışı insanı yalnızlaştırmaz; aksine gidilen yerin daha tanıdık yüzlerle dolu, yaşarken doyamadığımız sevdiklerimize kavuşmanın heyecanını yaşatır.

    ​Yaprak düşerken ağaca düşman olmaz; toprağa karışır ve doğanın sonsuz döngüsüne katkıda bulunur.

    Yılların  bir çınarı olarak, dökülen her yaprağın ardından toprağa hürmetle bakabilmem bende  müthiş bir duygu yaratmaktadır.

    ​Menzile yaklaşmak gibidir ölüm. Uzun bir yolculuktan, yorucu ama bereketli bir gurbetten dönen bir yolcunun evine yaklaşırken hissettiği heyecandır.

    Yaşanmış, emekler verilmiş, izler bırakılmıştır. Ölüm bir bitiş değil, eserini bitiren bir sanatçının fırçasını kenara bırakıp eserini seyretmesidir.

    ​Enerjinin korunumu kanununa göre evrende hiçbir şey yok olmaz, sadece biçim değiştirir. İnsan ruhu ve geride bıraktığı sevgi de yok olmaz.

    Karşılaşma anına dair korkunun yerini alan o tatlı heyecan ve sevinç. Gidenlerin yanına gitme, dinlenme ve sonsuzluğa adım atma hissini verir ölüm.