Mehmet Fuat Ergün & "APOPTOZ" ve "TANATOLİJİ" BELKİ İLK DEFA DUYACAKSINIZ

İnsan bilinmeyenden korkar. Ölüm, yaşantımızda en önemli bilinmeyenlerden biridir.

Bu konuyu köşe yazılarımda bir çok kez dile getirmiştim. Ölüm, insanı sadece yaşlandırmak ve yok etmek için değil, aksine hayatın devam etmesini sağlayan kusursuz bir mekanizmadır.

Ölüm hakkında birkaç anlamlı sözlerden sonra bu köşe yazımın ana konusu Proğramlı ölüm; ölümün arkasında kusursuz bir genetik yazılım olan "APOPTOZ" dan bahsedeceğim.

ÖLÜM HAKINDA BİRKAÇ ANLAMLI SÖZ:

 - Ölüm karşısında herkes eşittir; asıl eşitsizlik, yaşarken birbirimize gösterdiğimiz davranışlardadır.

 - Bir insanın gerçek mirası banka hesaplarında değil, yetiştirdiği evlatlarda, kazandığı dostlarda ve bıraktığı güzel hatıralardadır.

 - Hayat bir gün bitecek diye üzülmek yerine, bugün hala yaşıyor olduğumuz için şükretmeliyiz.

    - Dünyada bıraktığımız güzel izler, bizden sonra yaşamaya devam eder.

    - Hayat bize emanet, ölüm ise kaçınılmaz gerçektir. Önemli olan, emaneti nasıl kullandığımızdır.

    - Biriktirdiğimiz servet başkalarına; yaptığımız iyilikler ise insanların hafızasında kalır.

    - Materyalist felsefenin iddia ettiği gibi, ölüm doğanın bir tuzağı değil, tam aksine hayatı koruyan barıştıran bir lütufdur.

    APOPTOZ:

    İnsanın tabiatına yerleştirilen ebediyet arzusu ve ölümü düşünebilme yetisi, ölümün sonsuz bir alemin kapısı olduğunu gösterir.

    İnsan hayatının huzurlu, anlamlı ve saadetle geçmesi için, hayatın en değişmez gerçeği olan ölümden kaçarak değil, onu çözmekte buluruz.

    ​1970’li yıllara kadar ölüm, tıp ve bilim dünyasında sadece pasif bir yıpranma, dış etkenlerle çöküş olarak bilinirdi. Ancak 1972 yılında bilim insanları ölümün arkasında kusursuz bir genetik yazılım olduğunu keşfettiler:  "APOPTOZ"

    ​Apoptoz, vücudumuzda yaşlı, işlevini yitirmiş, hastalıklı ya da DNA'sı hasar görmüş hücrelerin, belirli bir program dahilinde, çevreye zarar vermeden ve iltihap (enflamasyon) oluşturmadan intihar etmesi sürecidir. Apoptoz'a kısaca proğramlı ölüm diyebiliriz.

    Kanser hücresi, ölümsüzlük geni telomerazı yok ederek ölmeyi red eden hücredir. Kanser hücresi ölümsüzlüğe proğramlanarak kanseri başlatmaktadır.

    Kalsiyum ölüm molekülüdür. Çok basit çaydanlıktaki kireçtir.

    Polispermi, üreme biyolojisinde bir yumurta hücresine birden fazla sperm hücresinin girmesi durumudur. Polispermi ve kalisyum,  sperm yumurtaya dokunduğunda hücre içinde ani kalsiyum dalgası oluşturur. Dış kabuğun saniyeler içinde sertleşmesini sağlar, diğer tüm spermlerini içeri girmesini engelleyerek sağlıklı bir döllenmeyi gerçekleştirir. Eğer anne gebe kalmazsa, ölüm hücrelerinin devreye girmesiyle annenin yumurtası (regl) dışarı atılır.

    Ya plasenta. Apoptoz devreye girerek pleasantayı öldürür bebeğin doğmasını sağlar. Yoksa anne ve bebek ölür.

    Apoptoz, tıpkı sonbaharda yaprağın daldan düşmesi gibi, hayatın devamı için zararlı hücrelerin kendi rızasıyla sahneden çekilmesidir. Yaprak daldan nasıl dalı besleyen hücrelerin ölümüyle kopuyorsa, bizim de yaşayabilmemiz için milyarlarca hücrenin sessizce feda edilmesi gerekir.

    ​Bilim dünyası ölümün bu genetik altyapısını ve programlı işleyişini çözerek 2002 yılında Nobel Ödülü'ne ulaştı. Çünkü anlaşıldı ki, canlı olan her hücrenin ömrünü tayin eden ölüm genleri vardır. Bir hücrede DNA hasarı oluştuğunda, hücre mutasyona uğradığında ya da zehirlendiğinde o hücrenin ölmesi şarttır. Eğer ölmezse ne olur? Genetik şifre bozulur ve vücut kontrolden çıkar; yani kanser olunur.

    ​Her saniye milyonlarca hücremiz bu program sayesinde temizlenir. Özellikle p53 gibi gen grupları, hücrenin ne zaman öleceğini belirleyen bu mekanizmanın baş aktörleridir. Ölüm genleri, tehlike sinyali geldiği an inaktif halden harekete geçer ve hastalıklı hücreyi imha eder. Yani ölüm geni, insanı yok etmek için değil, yaşatmak için vardır.

    ​Hayvanlar gibi ölümü yok sayamayız. Yaşamın kesintisiz devam edebilmesi için vücudumuzda, saniyede trilyonlarca biyokimyasal reaksiyonun kusursuz vuku bulması ve ölen hücrelerin yerini yenilerinin alması gerekir.

    Çekirdek toprağın altındayken ölüdür ama o ölüm, baharda filize can verir. Ölüm, hayattan önce var olan en büyük mucizedir. Tıpkı anne karnında bir bebeğin organlarının oluşabilmesi için oradaki bazı hücrelerin programlı olarak ölmesinin şart olması gibi...

    ​Evrende hiçbir yok oluş ya da dönüşüm tesadüf değildir; her biri çok daha mükemmel bir yapıya zemin hazırlar. Kainatın bu kadar büyük olması bile yıldızların ölümünden gelen elementlerin dünyaya ulaşabilmesi içindir.

    Öldüğümüzde vücudumuzda neler olduğunu inceleyen bilim dalına TANATOLİJİ denir. Öldükden sonra 2 gün boyunca aktif olan genler vardır.

    Ölüm sonrası aktifleşen bu genler, anne karnındaki embiryonik gelişimde görev alan genlerle birebir aynıdır. Yani sistem adeta yeniden doğuş  kodlarını çağrıştırmaktadır.

    Mideye yiyecek, göze ışık, kulağa ses veren Yaratıcı, insana diğer hiç bir canlıda olmayan ölümsüzlük ve sonsuz yaşama arzusu vermişse, bunu asla karşılıksız bırakması zulüm olurdu. Bu duygu ahiretin en somut kanıtıdır.

    ​Özetle; ölüm bize düşman değil, hayatımızın kesintisiz devam etmesini sağlayan kusursuz ve hayati bir tasarımdır.