Nazım Turan & BİR KİTAPTAN DAHA FAZLASI

Bazı kitaplar vardır…
Okursunuz, kapatırsınız ve hayat devam eder.
Bazıları ise bittiğinde sizi bırakmaz.

Zeytindağı benim için tam da böyle bir kitap oldu.

Sayfalar ilerledikçe sadece bir dönemi değil, bir hissi okudum.
Bir uzaklığı… bir kopuşu… bir geç kalmışlığı.

Falih Rıfkı Atay bu eserde yüksek sesle konuşmaz.
Ama yazdıkları insanın içinde uzun süre kalır.

Anlatılan sadece Şam değil, Kudüs değil…
Aslında bir aidiyet meselesi.

Bir yerde bulunmak ile o yere ait olmak arasındaki fark.

Osmanlı o topraklarda vardı.
Asırlar boyunca düzen kurdu, bir denge unsuru oldu.

Ancak zaman ilerledikçe dünya değişti…
Siyasi dengeler, güç merkezleri ve toplumsal akış farklı bir yöne evrildi.

Osmanlı bu değişime yeterince uyum sağlayamadı.
Bölge ise dış etkilerin, yeni güçlerin ve farklı hesapların giderek daha fazla sahne aldığı bir alan haline geldi.

Zamanla başka kültürler, başka aktörler öne çıktı.
Oyun değişti… kurallar değişti.

Ve belki de en kırılgan nokta şuydu:
Yıllarca birlikte yaşanan bir coğrafyada, ortaklık duygusu zayıfladıkça, insanlar kendi kaderini başka merkezlerle birlikte aramaya başladı.

Bugün o topraklara baktığımızda ise içimizi daha da burkan bir tabloyla karşılaşıyoruz.

Suriye yıllardır savaşın izlerini taşıyor.
Filistin hâlâ acının, belirsizliğin ve mücadelenin merkezinde.
Kudüs ise dün olduğu gibi bugün de farklı güçlerin gölgesinde.

Keşke…
O topraklarda sadece bulunmakla kalmayıp, güçlü bir bağ kurabilseydik.
Ama aynı bağın karşılık bulması da gerekirdi.

Tarih çoğu zaman tek taraflı değildir.
Kopuşlar da öyle.

Bu kitap bana şunu hissettirdi:
Geçmiş sadece yaşanmış bir zaman değil…
Bugünü anlamanın anahtarı.

“Geçmişten ders alınmazsa geçmiş geçmeyen olur.”

Bu kitabı tavsiye ederim.
Sadece okumak için değil…
Biraz durup düşünmek için.