Nazım Turan & Bizim Ormanlar Neden Yanıyor?

Geçen hafta sonu Ağva tarafına gittik.

Yol boyunca dikkatimi bir şey çekti: sağda solda dumanlar yükseliyordu. Yol kenarında küçük yerler açılmış, çardaklar kurulmuş, çay-mısır satılıyor. Biraz ileride mangallar yanıyor, arabalar ağaçların arasına kadar girmiş.

O an şunu düşündüm:

Biz ormanı gerçekten orman olarak mı görüyoruz, yoksa boş bulduğumuz arazi olarak mı?

Bu sabah televizyonda Antalya Aksu’daki yangını görünce aynı soru yeniden aklıma geldi.

Yıllardır Romanya’da yaşıyoruz. Orada da elbette yangın çıkıyor. Ama benim dikkatimi çeken başka bir şey var: Bunca yıldır kimse bana, “Hadi ormana gidelim, ağaçların altında mangal yakalım” demedi.

Mangal yapılacaksa bahçede ya da düzenlenmiş yerde yapılır. Ormanın içine masa atmak, ateş yakmak, sonra da çekip gitmek bu kadar sıradan değildir.

Demek ki mesele yalnız sıcaklık değil.

Evet, Türkiye daha sıcak, daha kuru. Ama yangınların büyük bölümü insan kaynaklıysa, asıl mesele biraz da bizim alışkanlıklarımızdır.

Bir de yıllardır kafalardan çıkmayan o soru var:

Neden yangınlar çoğu zaman en güzel sahillerin, koyların ve değerli arazilerin çevresinde karşımıza çıkıyor?

Her yangına “rant yangını” demek doğru olmaz. Ama orman yandıktan sonra yapılaşma başlıyorsa insanların şüphelenmesi de normaldir.

Belki asıl sorun şurada:

Romanya’da ormana bakınca orman görülüyor.

Biz bazen ormana bakınca piknik alanı, arsa, işletme yeri ya da gelecekte değerlenecek bir toprak parçası görüyoruz.

Sonra her yaz aynı soruyu soruyoruz:

“Bu güzelim orman nasıl yandı?”

Belki artık başka bir soru sormalıyız:

Biz bu ormanları neden bu kadar kolay yanar hale getirdik?