Nazım Turan & Dün Kampanyaydı, Bugün Gerçek

Bükreş sokaklarında yürürken insanın aklına garip düşünceler geliyor.

Ofisimiz şehrin tam kalbinde. Ana belediyeye, Palatul Parlamentului’ne birkaç adım mesafede… Geniş bulvarlar, düzenli kaldırımlar, ışıl ışıl vitrinler. Her şey olması gerektiği gibi. Hatta fazlasıyla.

Ama sadece bir sokak ileri gidin.

Ya da bir sokak geri.

Manzara bir anda değişiyor.

Asfalt yerini çukurlara bırakıyor. Kaldırımlar kırık, duvarlar yorgun, sokaklar bakımsız. Bir köşede çöp birikmiş, diğer köşede zaman durmuş gibi. Sanki iki ayrı şehir, ince bir çizgiyle birbirinden ayrılmış.

Aynı başkent. Aynı insanlar. Ama iki farklı gerçeklik.

İşte tam bu noktada, insanın aklına o meşhur fıkra geliyor.

Bir politikacı hayatını kaybeder ve cennetin kapısına ulaşır. Kapıda Aziz Petrus karşılar:

“Bir gün cennet, bir gün cehennem… sonra karar senin.”

Önce cehenneme iner.

Ama karşılaştığı manzara şaşırtıcıdır…

Yeşil sahalar, golf oynayan eski dostlar, şık sofralar, kahkahalar… Her şey lüks, her şey kusursuz. Şeytan bile sempatik, adeta iyi bir ev sahibi gibi.

Ertesi gün cennete çıkar.

Huzur vardır, sakinlik vardır… ama heyecan yoktur. Her şey düzenli, ama biraz tekdüze.

Karar anı gelir.

Politikacı düşünür ve der ki:
“Cennet güzel… ama ben cehennemi seçiyorum.”

Ve geri gönderilir.

Ama bu kez karşılaştığı yer bambaşkadır.

Çamur, yoksulluk, perişan insanlar… Dün birlikte güldüğü insanlar şimdi çöplerin içinde yaşam mücadelesi vermektedir.

Şaşkınlıkla sorar:
“Dün her şey harikaydı… ne oldu?”

Şeytan gülümser:

“Dün kampanyadaydık… bugün oy verdin.”

Bükreş’e tekrar dönelim.

Bir sokakta gördüğünüz vitrin ile diğer sokakta karşılaştığınız gerçeklik arasındaki fark…

Aslında bu fıkranın şehir versiyonu değil mi?

Ve aslında burada Bükreş’in adını çıkarıp yerine İstanbul yazsanız da, başka bir şehir yazsanız da çok şey değişmez.

Çünkü mesele şehir değil.

Mesele şu:

Hepimize aynı şeyler söylenir…
“Sizi daha iyi yaşatacağız…”
“Ekonominizi güçlendireceğiz…”
“Size daha güzel bir hayat sunacağız…”

Gösterilen hep kusursuzdur.

Ama gerçek…

Gerçek çoğu zaman o ilk gün gördüğümüz “cehennem” kadar parlak değildir.

Ve en acı tarafı şu:

Bunu aslında hepimiz biliyoruz.
Fark ediyoruz.

Ama yine de her seferinde,
o ilk gün gösterilen manzaraya inanmak istiyoruz.