Nazım Turan & Kararı Verenler, Bedeli Ödeyenler

İnsanlık tarihine biraz mesafeden bakıldığında değişmeyen bir gerçek açıkça görülür:

Halklar kendi başlarına savaş başlatmaz.

Sokaktaki insanın gündemi nettir; yaşamaktır.

Geçimini sağlamak, ailesini korumak, huzur içinde var olmak…

Hiçbir toplum sabah uyanıp başka bir coğrafyadaki insanlara savaş açma düşüncesiyle hareket etmez.

Bir Amerikalı için İran’daki sıradan bir insan düşman değildir.

Bir İranlı için de Amerika’daki bir birey hedef değildir.

Aralarında doğal bir çatışma yoktur.

Ancak savaşlar yine de olur.

Çünkü savaş, halkların değil; karar vericilerin ürünüdür.

Tarih boyunca bu karar vericiler değişti: krallar, imparatorlar, ideolojik liderler, devlet başkanları…

Ama sistem değişmedi.

Kararı alanlar azdır.

Sonucunu yaşayanlar milyonlardır.

Bugün de aynı tablo karşımızda duruyor.

Donald Trump bir karar alıyor; United States ve Israel, Iran ile karşı karşıya geliyor.

Ama gerçek değişmiyor:

Amerikan halkı kalkıp on binlerce kilometre öteden İran’a savaş açmaz.

Daha önce de benzer süreçler yaşandı.

Suriu’de  alınan kararlar milyonları yerinden etti.

İsrail başbakanı Netanyahu ‘nun aldığı kararla onbinlerce insan hayatını kaybetti, milyonlarca insan topraklarından koparıldı.

Bugün ise aynı mekanizma yeniden işliyor.

Alınan kararlar, Lebanon’da yaşayan milyonlarca insanı göçe zorluyor.

Savaşın dili her zaman büyük kavramlarla kurulur: güvenlik, tehdit, çıkar, denge…

Ama gerçeği basittir:

Bir imza atılır ve hayatlar değişir.

Ve bu tabloyu uzaktan, kendi konfor alanlarından alkışlayanlar da bu düzenin bir parçasıdır.

Toprağa düşen hep aynı: insan.

Karar verenler değişse de sonuç değişmez.

Ve insanlık bu döngüyü kırmadığı sürece,

savaşlar sadece sınırları değil, vicdanları da değiştirmeye devam eder.

“Savaş zaruri ve hayati olmalıdır.

Milletin hayatı tehlikeye maruz kalmadıkça savaş bir cinayettir.”

— Mustafa Kemal Atatürk