Nazım Turan & Peki Sen Gazze İçin Ne Yaptın?

Gazze’de çocuklar ölüyor.

Bu cümleyi o kadar çok duyduk ki korkarım artık yüreğimize ilk günkü kadar dokunmuyor. Acı büyüdükçe biz alışıyoruz. Bir anne evladını kefene sarıyor, bir çocuk annesinin cansız bedeninin yanında bekliyor. Biz birkaç saniye üzülüyor, sonra ekranı kaydırıp hayatımıza devam ediyoruz.

Önce kendimden başlayayım:

Ben Gazze için ne yaptım?

Sosyal medyada paylaşımlar yaptım. Öfkeli cümleler yazdım, İsrail’i lanetledim. Birkaç kez elimden geldiğince para gönderdim, yardım kampanyalarına destek verdim. Belki gönderdiğimiz küçük bir yardım bir çocuğun ekmeğine, suyuna veya ilacına yetişti.

Ama yine de kendime soruyorum:

Yeterli miydi?

İçim rahat bir şekilde “Evet” diyemiyorum. Çünkü yardımımı gönderdikten, paylaşımımı yaptıktan sonra telefonu kapatıp kendi hayatıma döndüm. Gazze’de ise hayat normale dönmedi. Bombalar susmadı, çocuklar doymadı, annelerin feryadı dinmedi.

Başkasını suçlamadan önce kendi vicdanımın karşısına geçmek zorundayım. Gazze yalnızca İsrail’in zulmünü değil, bizim çaresizliğimizi ve zamanla alıştığımız sessizliği de yüzümüze vuruyor.

Artık kimse “Bilmiyorduk” diyemez.

Bombalanan evleri, yıkılan hastaneleri, açlıktan eriyen çocukları görüyoruz. Bir halkın yalnızca bugünü değil; toprağı, hatıraları ve geleceği de yok ediliyor. Buna hâlâ yalnızca “çatışma” demek, cellatla kurbanı aynı yere koymaktır. Gazze’de yaşananların adı soykırımdır.

Peki dünya liderleri ne yapıyor?

Kameraların karşısında üzüntülerini bildiriyor, “itidal” çağrıları yapıyorlar. Sonra İsrail’e silah, para ve siyasi koruma sağlamayı sürdürüyorlar. Çocukların üzerine bombalar yağarken diplomatik cümlelerin arkasına saklanıyorlar.

Bizim yöneticilerimiz de kürsülerden İsrail’i en ağır sözlerle lanetliyor. Fakat kısa süre önce Ankara’daki NATO Zirvesi’nde, İsrail’in en büyük destekçisi Donald Trump’a gösterilen yakınlığı da gördük. Bir tarafta Filistin nutukları, diğer tarafta güç sahiplerine şirin görünme gayreti…

Bu nasıl bir çelişkidir?

Ticaret konusunda da insanların zihninde sorular var. Resmî makamlar İsrail ile ticaretin tamamen durdurulduğunu söylüyor. Buna karşılık malların Filistin veya üçüncü ülkeler üzerinden İsrail’e ulaştığı iddiaları hâlâ tartışılıyor. Gerçek neyse belgeleriyle açıklansın. Çünkü Filistin’in acısı üzerinden slogan üretip perde arkasında hesap yapmak, vicdani bir iflastır.

Fakat bütün suçu yöneticilere yükleyip kendimizi temize çıkaramayız.

Peki sen Gazze için ne yaptın?

Boykot ettiğin ürünü indirim görünce yeniden aldın mı? Öldürülen çocukların görüntülerinden birkaç saniye sonra eğlenceli videolara mı geçtin? “Benim elimden ne gelir?” diyerek vicdanını mı susturdun?

Kimse tek başına bu savaşı durduramayabilir. Ama herkes kendi sessizliğini durdurabilir.

Unutmamak, unutturmamak, yardım etmek, tüketim tercihlerimizi değiştirmek ve zulmü sıradanlaştırmamak bizim sorumluluğumuzdur. Çünkü Gazze’de yalnızca insanlar ölmüyor. Orada uluslararası hukuk, insan hakları ve dünyanın vicdanı da enkaz altında kalıyor.

Bir gün bu kan duracak. Kameralar başka yerlere dönecek. Liderler yeniden el sıkışacak, yeni anlaşmalar imzalanacak. Fakat o çocukların gözleri insanlığın hafızasında kalacak.

Ve tarih hepimize aynı soruyu soracak:

Gazze dünyanın gözü önünde yok edilirken, sen ne yaptın?

Lütfen Filistin’den bahsetmeyi bırakma.