amp; Anlamlar anlamsızlaşır

    Stefan Zwieg: “Bir sabah kalktım, baktım elli iki yaşındayım” derken geçip giden

    ömür hakkında aslında bizlere mesaj vermektedir.Hayat denen ve ölçüsü zaman olan

    ömür dediğimiz şey, her gün eksiltiyor bizi. Uğrunda durmadan koştuğumuz maddi

    amaçlar ve idealler o kadar dinamik ki zaman yanımızda akıp giderken bizler

    temelsiz yarınları inşa etmenin telaşındayız.

    Bitmeyecek bir ömrümüz varmışçasına sarılıyoruz bu dünyaya.

    Hayat denen bu esrarengiz sürece çok şey sığdırmak için çabalıyoruz.

    Yıllar bir nehir gibi akıp giderken geriye baktığımızda bazen bir "hiç" bazen de anılar

    toplamından öteye gitmeyen bir geçmişle yüzleşiyoruz. Yarına dair beklentilerimiz

    canlılığını korusa da bazen bir yalnızlık çıkıp geliyor bir yerden.

    Anlamlar anlamsızlaşır, anlamını yitiriyor, yılların yorgunluğu düşüyor umutlarımızın

    hayallerimizin gölgesine.

    Bu anlamlandırma çabası, aslında bir nevi hayatın kendisidir. İnsan, hayatı istese de

    istemese de anlamlandırmak zorundadır.

    Bazen de özenle büyüttüğümüz umutların, hüzne dönüştüğüne şahit oluyoruz.

    Son yıllarda zaman ne kadar da çabuk geçiyor. Cahit Sıtkı Tarancı’nın da dediği

    gibi, ‘Hangi resmime baksam ben değilim. Nerde o günler, o şevk, o heyecan.

    Bu güler yüzlü adam ben değilim; Yalandır kaygısız olduğum yalan’.

    Saatler zamanı ölçmekte yorgun düşüyor. Koparıp atıyoruz günbegün takvim

    yapraklarındaki yaşanmışlıkları.

    Tüketiyoruz zaman denen meçhulü. Eskiden hayatın daha yavaş aktığını ve

    insanların başarılarını o kısa ömürlerine sığdırabildiklerini görüyoruz.

    Oysa birçok insan uzun yaşasa da arkasında sadece bir matematiksel sayı bırakıp

    bu veda ediyor bu dünyaya.

    Yorgun yıllara inat, sevginin denizinde yarınlara mutlu bir gelecek inşa etmek çok mu

    zor acaba?

    Daha çok yükselme, daha çok kazanma endişesi insanları sağlık başta olmak üzere

    birçok alanda olumsuz etkiliyor.

    Kalın sağlıcakla