Vicdanın Sesi: Neden Pedro Sánchez Konuşuluyor?

Son günlerde Türkiye’de ve sosyal medyada dikkat çekici bir tablo oluştu. İspanya Başbakanı Pedro Sánchez hakkında binlerce yorum yapıldı, insanlar ona övgüler yazdı. Bir Avrupa liderinin Türkiye’de bu kadar konuşulması ilk bakışta şaşırtıcı görünebilir. Fakat bu ilginin arkasında aslında çok basit bir sebep var: bir duruş.

Şu cehennemi dünyada, şu vahşi çıkar savaşlarının ortasında, güçlülerin sesi her yerde yankılanırken; mazlumların, ezilenlerin sesi çoğu zaman duyulmuyor. Siyaset çoğu zaman dengeler, çıkarlar ve korkular arasında şekilleniyor. Birçok lider doğru olduğunu bildiği şeyi söylemek yerine sessiz kalmayı tercih ediyor.

İşte tam da böyle bir zamanda Pedro Sánchez farklı bir şey yaptı.

ABD’de yaptığı bir konuşmada şu soruyu sordu:

“Ukrayna’yı işgal edeni kınadınız. Peki 60 bin Filistinlinin öldürülmesini neden aynı şekilde kınamıyorsunuz?”

Bu soru aslında yalnızca bir politik eleştiri değildi. Aynı zamanda Batı dünyasının sık sık eleştirilen çifte standartlarına yöneltilmiş güçlü bir vicdan çağrısıydı.

Çünkü bu soru bize acı bir gerçeği hatırlatıyor:

Bazen dünya siyasetinde insan hayatının değeri, bir insanın hangi pasaportu taşıdığına göre değişebiliyor.

Pedro Sánchez’in sözleri işte bu yüzden birçok insanın kalbine dokundu.

O, Avrupa Birliği içinde İsrail’e karşı en net tavır alan liderlerden biri oldu. Filistin devletini tanıma cesareti gösterdi. Bunu yaparken hem Avrupa içindeki siyasi baskıları hem de uluslararası dengeleri göze aldı.

Aynı duruşu İran ile ilgili gelişmelerde de gösterdi. Ortadoğu’da savaşın genişlemesini “büyük bir hata” olarak nitelendirdi ve yeni bir savaşın bölgeyi daha büyük bir felakete sürükleyeceğini açıkça söyledi. Savaşın değil diplomasinin konuşması gerektiğini vurguladı. Bu tavır, bugün dünya siyasetinde giderek azalan barış yanlısı seslerden biri olarak dikkat çekti.

Bugün birçok liderin söylemekten çekindiği sözleri söylemek kolay değildir. Çünkü her açık sözün bir bedeli vardır: diplomatik baskı, siyasi eleştiri, hatta ekonomik sonuçlar…

Ama bazı insanlar vardır ki bu riskleri göze alır.

İnsanlar da tam olarak bunu alkışlıyor.

Mazlumların sesi olabilmeyi…

Gücün karşısında susmamayı…

İnsan haklarını gerçek anlamda savunmayı…

Türkiye’de sosyal medyada ortaya çıkan büyük ilgi aslında bir ülkeye ya da bir lidere duyulan romantik bir hayranlık değil. Bu, insanların özlediği bir karaktere duyulan saygıdır.

Dimdik duran bir karaktere.

Siyasetin çoğu zaman eğilip büküldüğü bir çağda, böylesi bir omurgayı görmek insanlara umut veriyor. Belki de bu yüzden birçok kişi aynı duyguyu paylaşıyor: dünya hâlâ tamamen karanlığa teslim olmadı.

Ne kadar da ihtiyacımız var böyle bir cesarete…

Ben de şahsen teşekkür ediyorum.

Bravo İspanya.

Bravo Pedro Sánchez.

Helal olsun sana.